10 Nisan 2019 Çarşamba

yokmuşum gibi





dal parçasındaki su damlacıkları gibiyim
her yerde damla damla ben var
"her yer" ikilisi çok geniş kapsamlı aslında
insanları düşünmek isterdim açıkçası
her insanda benden bir hatıra var gibi
ama insanlar yerine şarkıları düşünüyorum
o şarkı, bu şarkı diye
her şarkıda farklı bir hatıram var
daha doğrusu farklı bir ben
bu sefer de şarkı eşliğinde yazıyorum mesela
ama ne hissediyorum?
bunu bilmiyorum.
bildiğim pek çok şeyi bilmiyorum aslında biliyor musun?
sanki yine yeniden bitkisel hayata girmişim
sanki yine yeniden nefesimi makineler veriyor
sanki yine yeniden kilo kaybediyorum…
önceleri zevk aldığım ya da olsun diye kendimi çabaladığım hiçbir şey
aynı değil.
zevk almıyorum, mutlu olmuyorum artık onlardan.
üç kere duran kalbim niye birinde çalışmamazlık yapmadı ki diye sormadan da edemiyorum.
ve varamıyorum hiçbir sonuca.
demek ki bitmemiş daha acılar,
daha görememişim güneşin batışını deniz kıyısından,
görememişim çiçekleri yakından,
nice zamandır yazmak istiyorum
kağıdı kalemi elime arkadaş ediyorum
ama yazamıyorum.
ne dökebiliyorum hislerimi
ne paylaşabiliyorum dertlerimi.
eski bana kavuştuğum için mutluyum aslında
konuşmayan, içinde yaşayan bir ben.
konuştuğum zamanlar sadece karşı tarafı üzdüm diye düşünmekten alamadım kendimi
nereye kadar dayanabilirim diye denedim
sadece iki ay, sonrası yine sessizlik.

bu sefer bana eşlik eden sevdiğim bir arkadaşımın adeta bayıldığım ve kendisinin çekmiş olduğu bir fotoğraf ve max richter





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder