7 Ekim 2018 Pazar

Hâkikatin İlkel İfadesi



Elden ele geçti yıllarca
Anlayamayacağımız kelimelerde çınladı
Zonkladı
Kafalarımızda geceleri
Kendimizi suçladık durmadan
Yorulamazdık
Çalıştık
Yoktuk yoksa
Çalıştığımız kadar görebildik kelimeleri
Kaç kalem bitirdik
Kaç çöp tenekesi çıkardık kapının önüne
Doldular
Ama hep noksan kaldı
Masaya dökebildiklerimiz…

Sonra nefret doldurdu o boşluklarımızı
Çıkardık tüm pençeleri
Sıyırdık kınından palaları
Savurduk elimizin uzandığınca
Kestik kafaları
Dizdik yan yana
Üst üste
Kanlar içinde yüzdük günlerce
Bir tane bırakmadık
Masa tertemiz kalana kadar
Tüm kalemleri kırdık
Bağırdık
Yumruk salladık
Aldık çıkınımızı sırtımıza
Dolaştık tüm ovaları
Ve bulduk her köşedeki saklananı
Yüzdük derilerini
Hıncımız bitse de
Bitmedi arzumuz onları yok etmek için
Sildik yeryüzünden isimlerini…

Sonra sıcak bir duş aldık
Bir kahve yaptık kendimize
Boynumuzu çıtlattık
Ve oturduk masaya tekrardan
Kendi kelimelerimizle tekrardan
En ilkel biçimiyle
Söyledik…





3 yorum: