16 Nisan 2017 Pazar

Dur olm nabıyosun

Arka planda bir daha memleketime dönemeyecek olmamın kararını dinliyorum. Konuşup duruyorlar fakat kıt aklım hala bir şeyin farkında değil. En azından diplomamı alsaydım la.


Neyse...

Kendimi Pamukkale Dinlenme tesislerinde gibi hissediyorum. Hava soğuk, üzerimde her zamanki mavi kapşonlum elimde kahvem. Üşüyorum. Sanki her an kapıdan Arap Şükrü gelip kalk içelim diyip cebinden bi küçük çıkaracak gibi hissediyorum.

Günler geçtikçe her şeye ve herkese karşı ne sinirim kalıyor ne de bir kızgınlığım. Kendimi Polyanna ilan ediyorum. Helal olsun bana. Hayatın toz pembe oluşunu teneke evlerde gördüm. İnsanların bir dollar için birbirini bıçakladığını görünce daha bir farkındalık olmadı değil tabi. Genel olarak hayat farkındalığı yani.

Geçmiyor ki zaman. Bundan sonra günlük tutmaya başlamayı düşünüyorum. Haftalık sigarayı bırakma kararlarım gibi olacak biraz ama. Sonunda bıraktım yani. Belki sonunda ben de günlük tutarım.


İhsan bi dur allasen zaten ortalık karışık.

4 yorum:

  1. "Hayatın toz pembe oluşunu teneke evlerde gördüm."

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bolluk içinde kaderimize sövüyoruz. Yazık değil mi?

      Sil
    2. Kadere değil de bize yazık.

      Sil
    3. Ne kadar "Bize de yazıklar olsun." Desek de bütün şikayetlerimize kaldıkları yerden devam edeceğiz.

      Sil