30 Ocak 2017 Pazartesi

BABA'ya

Hani demiştim ya bir yazımda :" insanoğlu göz yaşlarını elinin tersiyle siler." öyle bir gece. Hasret ve acıma duygusu yüzüme bir tokat gibi çarpıyor. Kimisinin hiç kapanmayan bir yarasıdır Baba! Kafka'nın bile...

Baba! sana söyleyemediğim şeyler var. Affet beni. Adı gibi Metin olan babam! Ama ben senin gibi değilim. Her ne olursa olsun bize elini uzattığın için teşekkürler. Her defasında biz o eli kırsakta. Affet babam! Biz senin gibi feda edemiyoruz hiçbir şeyimizi. Paylaşamıyoruz hayatı cömertçe. Babam! Affet bizi. Nankörüz biz hayata. Sıkı sıkı tutunamıyoruz. Benim koca çınarım affet bizi. Kurtardığın hayatlarımızın içine ediyoruz. Birimiz kızı hamile bırakıyor, birimiz adam vuruyor, birimiz deliriyor. Oğullarının hayatını 28 yıl evvel kurtardın. Kendini feda ettin sonra ben kötü babayım dedin. Olur mu öyle babam ? "İyi dede olur muyum ?"dedin. Oldun ya işte babam. Babam, babam.... Bak anlatamıyorum hala. İçimdeki yarasın sen. Kime anlatayım seni yazamadıktan sonra ? Affet babam kursağımdan geçmez oldu kelimeler. Dert olan ben değilim. Hak etmeyecek insanlara verdiğin değer yıktı bizi. Babam, yok demeyi bilmeyen babam. Ben sana hep yok dedim affet. Ela gözlerine kinle baktım affet. Beni,  affedecek misin ? İlk yazımın dergide çıktığı zamanlar benimle konuşmuştun. Sesin yankılanır hala bak kulaklarımda. Babam senin kadar kimse destek çıkmadı bize. Babam affet hatalar içindeki doğruyuz biz. Affet be babam yazamadım seni. Yazmaya güç kuvvet gerek.   Ben güçlü olamadım babam.
Affet bizi babam seni seviyoruz. Her ne kadar belli olmasa da.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder